به نام خداوند با معرفت
                                                           مرا افرید ماه و کشمش صفت
                                                                                                                          (برگرفته از دیوان کیشمیش)
سلام
چطورین بچه پرروها ... زنده این ... مرده این؟ ... در قید و بند حیات هستین ؟ ... ایشالله که حالا
حالاها از دار فانی بای بای نکنین ...اخه پول ندارم لباس مشگی بخرم...

میخوام یکی از خاطرات نه چندان خوشایندمو براتون بگفته باشم:
مامان من یه چند تایی دوست داره ..از این چند تا دوست چندین تاییشون چندین تا پسر دارن ...
از این چندین تا پسر چندین تاشون مینی دم بختن(به عبارتی کال)...چندون تاشون دم بختن و چندیندون
تاشون سوپر دم بختن(یه چی بینه ترشی و لیته) ...
یکی از این چندین تا دوسته مامانم چندین تا خواهر داره که از این چندین تا خواهر یکیشون چندون
تا پسر داره که از اون چندون تا پسر یکیشون یه چی تو مایه دم  بخت و مینی دم بخته...اسمش
کامیاره ودانشجو...چندین باری از من برای کامیار خاستگاری شده که ما هم هربار دست رد بر
سینشون کشیدیم(استغفرالله.)
تا اینکه یه شب ما و خالم اینارو دعوت کردن واسه شام ما هم اینباردست رد بر سینشون نکشیدیم
(لا اله الا الله)خب اول که رسیدیم که خود کامیار دم در واستاده بود
نکته:من اون شب به خودم قول دادم که واسه یه بارم شده توی زندگیم سعی کنم چند ساعت...فقط چند ساعت سوتی ندم
و بارها با خودم این جمله رو تکرار کردم که: خواستن توانستن است
بله میگفتم خب همگی رفتیم داخل...چند دیقه ای نگذشته بود که برادربزرگش که خیلی خجالتی بود
اومد یکی یکی با همه دست داد با سرعت زیاد .. من پیش شوهر خالم  نشسته بودم تا رسید به شوهر
خالم منم بلند شدم که زود دست بدم بره... 
دستمو اوردم جلو که یه دفعه شوهر خالم  پسره روگرفتش به بوس واین صحبتا که چقد بزرگ و
مردشدی و این خضعبلات رایج(حالا بماند که همدیگرو فقط یه باراونم یک ماه قبلش دیده بودن)...واین وسط
این دست من بدبخت فلک زده ی در به در بود که در حال خشک شدن در هوا بود
و من رسما"اون شب برای اولین بار ضایع شدم
این از این..گذشت و ظرف میوه اومد..به به چه انگورایی .. چشمک میزدنا. راستی کامیارم
دقیقا"روبه روی من نشسته بود ...اومدم یه خوشه ی کوچیک انگور جدا کنم واسه خودم که مشغول
شم خوب نگاه کردم ... اون اخری انگاری ازهمه بهتر بود اومدم برش دارم ...هرچی انگوره رو
مکشیدیم لامصب تموم نمیشددیدم نه این خوشه سر دراز دارداومدم یه قسمتشو به زورجدا
کنم که کلی از دونه هاش پاشید رو زمین...چند تا دونه هاشم ترکید روی دست و شلوارمون 
اومدم زود جمع کنم که ارنجم رفت زیر لبه ی میزو کل ظرف واژگون شد و خلاصه گند زدیم
به فرش و زندگیه مردم ... 
این وسط چیزی که بیشتراعصابمو گ... میکرد این کامیاره بود که خیلی خرکی سعی میکرد
خودشو به اون راه بزنه که مثلا"من نفهمیدم ...خجالت نکش ...
و من برای دومین باردر اون شب رسما" ضایع شدم (اونم ظرف چند دیقه)
و اما سر میزه شام: از اونجایی که من رفته بودم دستشوئی که دستای چسبناکمو بشورم وقتی اومدم 
همه ی صندلیا پر بود به غیر از صندلیه بینه کامیارو مامانش ما هم نشستیم 
مامان کامیار: کیشمیش جان بده واست بکشم ...
من با خجالت:ممنون فقط خیلی کم (حالا داشتم از گرسنگی به دیار باقی شتافتیده میشدما)
بشقابو تا جایی که میشد پر از برنج کرد...
کامیار:کیشمیش خانوم مرغ بکشین (این بارم دست رد بر سینشون نکشیدیم...بناه بر خدا)
و ظرف رو گرفت جلوم ...منم که بعد از اون اتفاقا اعتماد به نفسم به کلی قهوه ای شده بود ...
یه تیکه مرغ سرخ شده گذاشتم روی انبوه برنجا وگفتم مرسی خب خواستم عینه بچه ادم غذامو
بخورم و بلند شم برم...حالا این مرغه نمیزاشت ...هرچی با قاشق چنگال زور میزدم جدا
نمی شد که نمیشد...برنجا هم از لبه ی بشقابم میریخت روی میز..خواستم از خیرش بگذرم دلم نیومد
گفتم یه تلاش دیگه بکنم ....بله تلاش کردن همانا وصدای برخورد شدید قاشق با کف بشقاب و برنج
پاشیدن تا شعاع یک متری روی میز و ظرف سالاد و بشقاب کامیار و یقه ی  خودم همانا ...
تقریبا" نصفه برنجای بشقابم پرید و  یه لحظه سکوت حکم فرما شد ...(اشتهام  باباقوری شد)
و من باز هم ضایع شدم اونم برای سومین بار
مادر کامیار:اشکال نداره عزیزم ...بده واست بکشم دوباره
(مامان خودم هم با اون چشم غره های جانانه اش دلداریم میداد اما لااقل بابام معلوم بود جلوی خنده اش رو گرفته)
من: نه مرسی سالاد میخورم ...
حالا سالاد کشیدم کاهوها دراز دراز دراز ... 
یه دفعه  چشمم افتاد توی چشم کامیارعجب خروس بی محلی بودا .. پسر چه وقت نگاه کردن
بود...اخه درست همون موقع که یه کاهوی دراز و گنده داشتم میبلعیدم و نصفش هنوز  از دهنم
اویزون بود...میدونی خودم همیشه واسم سواله اون موقع با اون نگاه خیره و بهت زده ی بز مانند
 با یه کاهوی اویزون ازدهن شبیه بزغاله نشده بودم؟...
دیگه جریانات بعدش بماند ...بماند که دوغ رو توی سکوت سالن جوری قورت دادم که صداش
عینه اروغ  ماموت افریقایی شد..بماند که وقتی نشسته بودمو پامو روی پام گذاشته بودم بالا چند تا
ازهمون انگورای له شده ی مذکور کف جورابم چسبیده بودن
و من در تمام مدت متوجه نشده بودمو... و ... و ...
نکات اموزنده:
نکنه۱: همیشه هم خواستن توانستن نیست ...ما که  جد و ابادمون جلوی چشممون اومد اما نتوانستیم
نکته۲:گاهی وقتا هم دست رد بر سینه ی ادما کشیدن کار خوبیه(اعوذبالله من الکیشمیش  الرجیم)
نکته۳:حالا خوب شد به خودم قول دادما ...قول نمیدادم چی میشد ...حتما"خونشونا اتیش میزدم
                                                                                                            
                                                                                                 *******************
خب ما بریم..ایندفعه سعی کردم زیاد طولانی نشه..طولانی شد هم بزارین کمه بزرگواری خودم 
خب  امیدوارم که روز به روز بیشتر پله های ترقی رو طی بکشید ...که خیلی کثیف شده ...
                                                                                  قربونم برین .....
                                                                                                                                          بدرود

                       (راستی عکسمو گذاشتم توی ادامه گنجینه برین ببینین نظر بدین)
                                                        
$ادامه گنجینه